बकुळी

चांदण्यासम भासते नाजूक ती बकुळी

रंगाने असली जरी सावळी

परी सुवासिक सुगंधाने ती दरवळली

सुकूनही सुगंध देण्यास अवतरली भूवरी

संध्यासमयी पखरण होता फुलांची

भासते जणू अंगणी अवतरली नक्षीही नक्षत्रांची

अलवार ओंजळीत घेऊनी

सुगंध तो साठविता मनी

जातो घेऊनी रम्य त्या बालपणी

स्मरती अजूनही बकुळ फुलांवरील गाणी

स्वप्नी दिसे मग वेचिता फुले ती नाजूक सावळी

अर्पिते मी तया श्रीहरी चरणी सकळी

कृष्ण- राधेच्या प्रेमात रंगली ही बकुळी....

सौ. राजश्री सुहास जाधव.