प्रेम म्हणजे काय ?

'प्रेम ' ही एक सुंदर भावना आहे. जी कोणालाही, कोणत्याही व्यक्तीविषयी, वस्तू विषयी, प्राणीमात्रांविषयी निर्माण होऊ शकते.

         प्रेम आहे म्हणजे नेमके काय ? एखाद्या व्यक्ती विषयी खूप काळजी, ओढ, त्याचे सर्व चांगले व्हावे ही भावना मनात असेल आणि स्वतःस कितीही त्रास झाला तरी त्याची झळ आपल्या माणसाला पोहोचू नये,
ही तळमळ ,  माझे प्रेम आहे म्हणून समोरच्याने ते स्वीकारलेच पाहिजे, ही भावना मनात न ठेवता , त्यागाची भावना , समर्पण, विश्वास जर मनात असेल तर आणि तरच त्याला प्रेम समजावे.

        जसे आईवडिलांचे प्रेम हे निःस्वार्थ असते, भावा बहिणींचे प्रेम हे थोडे राग पण माया, जबाबदारीचे असते. तसेच प्रेम हे इतर नात्यांही हवे.  मग ते प्रियकर- प्रेयसी, मित्र - मैत्रिणी , पती - पत्नी ह्याच्यातही असेच निःस्वार्थ प्रेम हवे.
      पण आजकाल प्रेम हे खूप उथळ असते. त्यात विश्वास , एकमेकांविषयी आस्था जास्त दिसत नाही. एकमेकांविषयी शंका - कुशंका, अहंभाव, स्वार्थ , नुसते क्षणिक आकर्षण , समजूतदारपणाचा अभाव ह्या साऱ्या गोष्टीच लोकांच्या मनात ठासून  भरलेल्या असतात. मग खरे प्रेम ते कसे मिळणार ?

        प्रेमासाठी वाट्टेल ते म्हणणाऱ्या व्यक्ती , वेळ आली की मग काढता पाय घेतात. आजकालची पिढी तर म्हणजे सगळेच नाही पण बरेच तर असेच असतात, आज ह्याच्यावर ,उद्या आणखी कोणावर हेच जणू त्यांच्या जीवनाचे ध्येय बनून जाते. तिथे कुठेही प्रेमभावना ,दूरदर्शी प्रगल्भ विचार हे काहीच नसते. फक्त स्वतःच्या समाधानासाठी, वासनेसाठी  त्यांना प्रेम हवे असते . असे प्रेम हे शाश्वत नसते.

    प्रेमात विचार, भावना, निष्ठा,  जर एकमेकांची अबाधित राहिल्या तर ते प्रेम खऱ्या अर्थाने  यशस्वी होऊ शकते.

         प्रेमाची उदाहरणं द्यायची झाली तर भरपूर आहेत. राधा,कृष्ण, मीरा, नल - दमयंती, राम - सीता ह्यांचे प्रेम अलौकिक होते.

       त्याहूनही आई वडिलांचे प्रेम हे अतिशय निस्वार्थ प्रेम असते, निर्व्याज असते. तसेच ईश्वराप्रती जो एकरूप होतो, साऱ्या गोष्टींचा ज्यास विसर पडतो, राग लोभ ह्याही
पलीकडे जाऊन तो ईश्वर चरणी लीन होतो, तेही प्रेम अद्वितीयच असते ,नाही का !

सौ. राजश्री सुहास जाधव.